PostawNaZdrowie.eu Preparat Alveo

Arnika górska (Arnica montana)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:09:39 +0000

Zbiera się: kwiaty.

Co można z niej sporządzać: wyciągi alkoholowe do okładów i nacierań; wchodzi w skład wielu gotowych maści.

Działanie: przeciwobrzękowe, przeciwzakrzepowe oraz przeciwzapalne. Wzmacnia naczynia krwionośne.
Zastosowanie: łagodzi skutki urazów i stłuczeń – obrzęki i krwiaki – przyspiesza ich wchłanianie i zmniejsza ból. Arnikę można również stosować przy oparzeniach oraz odmrożeniach I i II stopnia, a także do leczenia czyraków i owrzodzeń. Arnika zmniejsza także nerwobóle, bóle artretyczne, bóle kości oraz korzonków.

Ważne: arnikę wolno stosować doustnie tylko pod kontrolą lekarza (przedawkowanie może doprowadzić do zatrucia!). Nie należy jej przykładać na uszkodzoną skórę, np. otwarte rany i oparzenia III stopnia, a także w pobliżu oczu i ust. Niekiedy podrażnia skórę (zwłaszcza u osób podatnych na alergie). Nie nadaje się dla dzieci poniżej 3. roku życia.

Babka lancetowata (Plantago lanceolata)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:09:01 +0000

Zbiera się: liście, nasiona.

Co można z niej sporządzać: napary i wyciągi; możesz też kupić gotowe preparaty w postaci kapsułek i syropów.

Działanie: wykrztuśne, osłaniające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne.

Zastosowanie: babka jest używana w leczeniu zapalenia oskrzeli, gardła, krtani i alergii, którym towarzyszy nieżyt górnych dróg oddechowych. Uspokaja suchy kaszel. Stosowana zewnętrznie łagodzi swędzenie (np. spojówek lub spowodowane ukąszeniem owada), przyspiesza gojenie pęknięć skóry, ranek i skaleczeń.

Ważne: babka jest jednym z najbezpieczniejszych ziół.
Babka lancetowata chroni również błonę przewodu pokarmowego, dlatego można ją stosować w chorobie wrzodowej, której towarzyszy nadmierna produkcja kwasu solnego w żołądku.

Bez czarny (Sambucus nigra)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:08:16 +0000

Zbiera się: kwiaty i owoce.

Co można z niego sporządzać: napary i odwary, soki i powidła.

Działanie: napotne, przeciwgorączkowe, moczopędne. Wyciągi z kwiatów wzmacniają naczynia krwionośne i oczyszczają organizm. Owoce mają właściwości przeciwbólowe.

Zastosowanie: bez czarny można podawać przy grypie, przeziębieniach i nieżytach górnych dróg oddechowych jako środek obniżający gorączkę i łagodzący kaszel, a także do płukania gardła i jamy ustnej. Napar stosuje się też przy łagodnych, chronicznych zapaleniach pęcherza moczowego. Owoce ułatwiają usuwanie toksyn z organizmu, działają łagodnie przeczyszczająco; stosuje się je do złagodzenia migreny, bólu zębów oraz nerwu trójdzielnego, a także rwy kulszowej.

Ważne: surowe i niedogotowane owoce mogą wywołać nudności i wymioty.

Cykoria podróżnik (Cichorium intybus)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:07:14 +0000

Zbiera się: ziele, korzenie.

Co można z niej sporządzać: odwary, wyciągi; korzeń jednej z odmian jest wykorzystywany do produkcji kawy zbożowej.

Działanie: moczopędne, poprawia przemianę materii, ułatwia trawienie. Może też obniżać poziom cholesterolu we krwi.

Zastosowanie: cykorię poleca się do leczenia chorób wątroby i nerek (przyspiesza oczyszczanie tych narządów), a także wrzodów żołądka. Pobudza wątrobę do produkcji żółci, zaś żołądek – do wytwarzania kwasów żołądkowych, dzięki czemu ułatwia przyswajanie pokarmów przez organizm. Pomaga przy takich zaburzeniach trawienia, jak wzdęcia i odbijanie się, a ponadto w nieżytach żołądka i jelit. Pomocniczo cykoria jest stosowana jako środek moczopędny.

Ważne: nie ma poważnych przeciwwskazań do stosowania cykorii.

Chmiel zwyczajny (Humulus lupulus)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:06:12 +0000

Zbiera się: szyszki (owocostany).

Co można z niego sporządzać: napary, odwary, nalewki, wyciągi płynne.

Działanie: uspokajające i nasenne, wzmacniające i regenerujące system nerwowy, bakteriobójcze, moczopędne.

Zastosowanie: chmiel pomaga przy problemach z zasypianiem (najlepiej jest łączyć go wówczas np. z kozłkiem lekarskim) i nadmiernej pobudliwości. Używa się go do leczenia zaburzeń nerwowych u dzieci i dorosłych, w tym wypadku stosuje się raczej gotowe preparaty). Pobudza i ułatwia trawienie. Zmniejsza bóle miesiączkowe, łagodzi również problemy związane z okresem przekwitania.

Ważne: tej rośliny raczej nie powinno się stosować w stanach depresji. Szyszki chmielu już po roku tracą swoje właściwości; należy je chronić przed wilgocią i światłem, przechowując w szczelnie zamkniętych pojemnikach.

Dąb szypułkowy (Quercus robur)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:05:02 +0000

Zbiera się: korę.

Co można z niego sporządzać: napary, odwary, nalewki.

Działanie: przeciwzapalne, ściągające, przeciwkrwotoczne; łagodzi świąd, ogranicza namnażanie się wirusów.

Zastosowanie: kora dębu u chorych z biegunką przywraca prawidłową czynność jelit (zawarte w niej garbniki niszczą drobnoustroje jamy ustnej i przewodu pokarmowego). Pomaga w nieżytach żołądka i jelit. Zewnętrznie stosuje się do leczenia czyraków, wrzodziejących ran, zapalenia skóry, płukania gardła i ust w lekkich stanach zapalnych śluzówki. Okłady leczą pęknięcia skóry i odmrożenia, hamują też niewielkie krwawienia. Kąpiele z kory przynoszą ulgę w niektórych chorobach ginekologicznych (m.in. stanach zapalnych pochwy i upławach) oraz hemoroidach, zmniejszają pocenie się stóp.

Ważne: nie należy używać naparów z kory do przemywania oczu ani stosować ich w przypadku poważnych ran i zapaleń skóry.

Dziewanna drobnokwiatowa (Verbascum thapsus)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:04:25 +0000

Zbiera się: kwiaty, liście.

Co można z niej sporządzać: napary, nalewki, wyciągi; wchodzi w skład gotowych syropów.

Działanie: wykrztuśne, przeciwskurczowe, osłaniające, przeciwcukrzycowe, dezynfekujące i lekko przeczyszczające.

Zastosowanie: dziewanna jest polecana przy przeziębieniach, chrypce, kaszlu i katarze. Mocny napar działa jak środek napotny i przeciwgorączkowy. Dziewanna łagodzi skurcze mięśni gładkich, dlatego można ją stosować w kolce jelitowej i wątrobowej. Pomaga w zaburzeniach trawienia, nieżycie żołądka i biegunce. Zewnętrznie stosuje się ją w leczeniu ran i owrzodzeń, w stanach zapalnych żylaków odbytu, a także w przypadku łupieżu i wypadania włosów.

Ważne: trzeba przechowywać roślinę w szczelnym pojemniku, bo traci swoje właściwości, jeśli zwilgotnieje.

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:03:43 +0000

Zbiera się: ziele.

Co można z niego sporządzać: nalewki, napary, wyciągi olejowe lub alkoholowe; jest też sprzedawany w postaci gotowych tabletek z wyciągiem z ziela.

Działanie: uspokajające i przeciwdepresyjne, rozkurczowe, dezynfekujące, wzmacniające naczynia.

Zastosowanie: dziurawiec pomaga w schorzeniach wątroby, którym towarzyszy zmniejszone wydzielanie żółci i w stanach skurczowych dróg żółciowych, a także w chorobach nieżytowych przewodu pokarmowego. Jest polecany przy nadmiernej przepuszczalności i kruchości naczyń krwionośnych. Wyciągi alkoholowe z dziurawca są stosowane w łagodnych stanach depresyjnych i zaburzeniach snu. Napary łagodzą problemy związane z okresem przekwitania oraz zespołem napięcia przedmiesiączkowego. Zewnętrznie naparów używa się do okładów na oparzenia, odmrożenia i na trudno gojące się rany oraz do ich przemywania.

Ważne: przy dłuższym stosowaniu dziurawca zwiększa się wrażliwość na promienie nadfioletowe (może dojść do poparzeń słonecznych). Preparatów z dziurawca nie wolno łączyć z lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi przeciwmigrenowymi oraz z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Glistnik jaskółcze ziele (Chelidonium maius)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:03:08 +0000

Zbiera się: ziele, korzeń.

Co można z niego sporządzać: napary.

Działanie: rozkurczowe, żółciopędne, przeciwuczuleniowe, uspokajające.

Zastosowanie: jaskółcze ziele może być pomocne w kolce wątrobowej i w stanach skurczowych dróg żółciowych. Przywraca prawidłowe ruchy woreczka żółciowego i ułatwia jego opróżnianie się, co przeciwdziała zaleganiu żółci i wytrącaniu się złogów w drogach żółciowych. Dzięki temu jaskółcze ziele jest polecane w kamicy żółciowej niezależnie od jej umiejscowienia. Wyciągi z ziela hamują wzrost bakterii i grzybów. Świeżym sokiem można się posłużyć do usuwania kurzajek.

Ważne: zioło powinno być używane wyłącznie pod kontrolą lekarza. Przeciwwskazaniem do jego stosowania są ostre stany zapalne błony śluzowej żołądka i jelit, jaskra i końcowy okres ciąży.

Jasnota biała (Lamium album)

admin — Mon, 09 Feb 2009 12:02:23 +0000

Zbiera się: kwiaty i ziele.

Co można z niej sporządzać: napary, nalewki.

Działanie: wykrztuśne, uspokajające, przeciwzapalne i dezynfekujące; jasnota biała powleka błony śluzowe, hamuje mikrokrwawienia.

Zastosowanie: jasnota pomaga w chorobach układu pokarmowego (biegunki, wzdęcia, gazy) i moczowego, może zmniejszać krwawienia w przypadku obfitych miesiączek. Wykorzystuje się ją do leczenia upławów, stanów zapalnych pochwy i szyjki macicy. Ułatwia oczyszczanie oskrzeli, jest więc polecana szczególnie palaczom, którzy cierpią na przewlekły bronchit. Usuwa z organizmu szkodliwe produkty przemiany materii, bywa więc pomocna przy leczeniu problemów ze skórą. Napary z kwiatów jasnoty wykorzystuje się do leczenia niezbyt silnych biegunek. Zewnętrznie stosuje się je do kuracji upławów, trądziku młodzieńczego oraz świądu.

Ważne: nie stwierdzono przypadków szkodliwego działania tej rośliny.